Nowicka Stanisława

Stanisława Nowicka uczyła się w Teatrze Wielkim w Warszawie, debiutowała w 1915 roku. W 1916 tańczyła z Polą Negri w teatrze Casino w Łodzi. Największą popularność zdobyła w połowie lat 20. jako odtwórczyni smętnych tang, których bohaterkami były dziewczyny z półświatka maltretowane przez swoich kochanków, porzucone i nieszczęśliwie zakochane. Największymi jej przebojami były On nie powróci, Tango milonga, O tobie myśleć nie przestanę, Przyjdź kochanku, Zatańczmy tango czy Kochaj mnie, a będę twoją. W latach 1929-1934 dokonała ponad 50 nagrań dla wytwórni Syrena-Record, Columbia, Homocord, Odeon, Parlophon. 

Pod koniec 1934 roku wyjechała do Stanów Zjednoczonych i zamieszkała w Nowym Jorku. Była tłumaczką, zajmowała się parapsychologią, napisała książkę o Houdinim, prowadziła salon wróżb. Oprócz tego była malarką, prowadziła salon artystyczny i należała do Amerykańskiego Towarzystwa Teozoficznego w Chicago.

Swoich zdolności parapsychologicznych używała do opieki nad Janem Lechoniem. W 1985 roku doznała paraliżu i ostatnie lata życia poruszała się na wózku inwalidzkim. 

artykuły powiązane

• Stanisława Nowicka. Aktorka, piosenkarka, medium

1930 REWIA MORSKIEGO OKA P.T. UŚMIECH WARSZAWY film dokumentalny 
1932 RYCERZE MROKU (śpiew)

Ciekawa była kariera Nowickiej. Z zawodu tancerka, nie mogąc w tej dziedzinie zrobić kariery, przerzuciła się na aktorstwo. Upłynęło jednak ładnych parę lat, aż wypłynęła. W tym właśnie teatrze [Morskie Oko - przyp. S-K] trafił na jej właściwe emploi Włast. Zaczął ją obsadzać w modnych tangach, opartych treściowo na stałym temacie kabaretów paryskich, tj. tragedii prostytutek, maltretowanych przez życie i opiekunów. Średniego wzrostu, o przeciętnej urodzie i pięknych, pełnych tragicznego wyrazu oczach, tak bardzo potrafiła się wczuć w tragedie tego typu kobiet, że przy najbanalniejszym nawet tekście wzruszała widzów. Biorąc udział obok Messal, której występ był przecież atrakcją, Nowicka odtworzyła tango z tak wielka ekspresją, że omal zaćmiła atrakcję występu Messalki. 

L. Sempoliński, Wielcy artyści małych scen. Warszawa, 1968, s. 380.