Stern Anatol
Anatol Stern
Anatol Stern
poeta, prozaik, krytyk filmowy i literacki, scenarzysta, tłumacz
24 października 1899 roku, Warszawa
19 października 1968 roku, Warszawa
Cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie, kwatera A-38 VIII 22
Warszawa, ul. Królewska 49/43 (1929)
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Anatol Stern po ukończeniu warszawskiego gimnazjum studiował polonistykę na Uniwersytecie Wileńskim, której nie ukończył. W 1919 roku, w wieku 20 lat, opublikował swój pierwszy tomik poetycki Nagi człowiek w śródmieściu, a w 1920 roku Futuryzje. W 1924 roku opublikował obszerny tomik wierszy Anielski cham, tego samego roku powziął decyzję wydania nowych przekładów wierszy rosyjskich (przede wszystkim Jasieńskiego) w Antologii nowej poezji rosyjskiej ze wstępem krytycznym. Praca ukazała się jednak dopiero w 1927 roku pod postacią jednego tomu ograniczonego do poezji Majakowskiego.
W latach 1921–1923 redagował wraz z Jarosławem Iwaszkiewiczem czasopismo „Nowa Sztuka”, publikował w jednodniówkach futurystycznych („Tak”, „Gga”, „Niebieskie pięty”), a także w czasopismach „Skamander”, „Wiadomości Literackie” (w których zamieszczał recenzje filmowe) oraz w „Zwrotnicy”. W 1924 roku został redaktorem dwutygodnika „Wiadomości Filmowe”. Ponadto był członkiem Rady dla Spraw Kultury Filmowej i wziętym scenarzystą (ponad 30 scenariuszy).
Po wybuchu II wojny światowej udał się do Lwowa, gdzie 23 stycznia 1940 roku został aresztowany przez władze sowieckie. Przebywał w więzieniu. Na mocy układu Sikorski-Majski wstąpił do Armii Polskiej, z którą udał się na Bliski Wschód.
W latach 1942–1948 przebywał w Palestynie, gdzie publikował swoje utwory w przekładach na język hebrajski, współpracował również z „Biuletynem Wolnej Polski”. Po powrocie do Polski w 1948 roku zamieszkał w Warszawie. Swoją twórczość drukował w czasopismach „Kuźnica”, „Nowiny Literackie”, „Odrodzenie”, „Nowa Kultura”, „Po prostu”, „Przegląd Kulturalny”. W połowie lat 50. był kierownikiem literackim zespołu filmowego Iluzjon.